«Γιατρέ νομίζω πως γεννάω»: Οι τρεις πράξεις του «δράματος»!
17/11/2017

Ήταν μόλις 13 μέρες μετά την πρόταση γάμου (όλος τυχαίος ήταν Παρασκευή και 13) όταν έκανα το τεστ εγκυμοσύνης, μόνη μου αφού ήμουν σίγουρη ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να είμαι έγκυος. 9 ευτυχισμένους αλλά και δύσκολους μήνες μετά (η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν εύκολη λόγω τεράστιου ινομυώματος) έφτασε η πολυπόθητη μέρα της γέννας…

Πράξη πρώτη: Περιμένοντας τον πελαργό

Ο γιατρός μου, μου έδινε ΠΗΤ στις 17/9/2017, ταυτόχρονα όμως με είχε προειδοποιήσει ότι αποκλείεται να έφτανα στις 40 εβδομάδες. Όπως είπα και ποιο πάνω, το τεράστιο ινομύωμα που μεγάλωνε μαζί με το μωρό μου, καθιστούσε την εγκυμοσύνη μου υψηλής επικινδυνότητας και φυσικά ουδείς λόγος για φυσιολογικό τοκετό.

Μέχρι που περάσαμε και τον πιο επικίνδυνο μήνα (τον 7ο) και το σενάριο του φυσιολογικού τοκετού έπεσε στο τραπέζι, με τον γιατρό μου να μου δίνει ελπίδες για αυτό που ένιωθα ως επιτακτική ανάγκη. Να γεννήσω φυσιολογικά.

Στον μήνα μου μπήκα στις 20 Αυγούστου.. Να σημειώσω εδώ ότι οι μέρες του 9ου κυλούν αργά και βασανιστικά. Τόσο αργά που είναι σαν να σε έχουν αναγκάσει σε ισόβιο μαρτύριο να κουβαλάς μια κοιλιά 15+ κιλών για πάντα μαζί σου.

Πράξη δεύτερη: Ο πελαργός έρχεται

6 Σεπτεμβρίου στην καθιερωμένη εβδομαδιαία επίσκεψη στον γιατρό, με κολπική εξέταση βρίσκει εξάλειψη τραχήλου και διαστολή 1.. Δηλαδή φέξε μου και γλίστρησα.. σχεδόν τίποτα.. Παρ’ όλα αυτά όμως ο γιατρός μου είπε.. «Μέχρι το Σαββατοκύριακο θα γεννήσεις».

Ήθελα τόσο πολύ να γεννήσω που τις επόμενες δύο μέρες ήμουν προετοιμασμένη να κάνω τα πάντα για να το πετύχω! Επίσης ήθελα να γεννήσω Σάββατο..

8 Σεπτεμβρίου είπα δεν πάει άλλο.. Ή θα γεννήσω σήμερα ή ποτέ. Μετά από ένα γρήγορο περπάτημα 3km πήγα σπίτι, μπανιαρίστηκα και ζήτησα από τον άντρα μου να με πάει να φάω το αγαπημένο μου φαγητό. Ιταλικό! Δεν άντεχα στο σπίτι ούτε δευτερόλεπτο.

Στο εστιατόριο οι ενοχλήσεις άρχισαν να γίνονται εντονότερες και έτσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε σπίτι και να ξαπλώσω! Στις 12 το βράδυ οι πόνοι άρχισαν δειλά δειλά να κάνουν την εμφάνιση τους ανά 20λεπτό. Ο Κυριάκος (ο άντρας μου) κοιμόταν αμέριμνος και εγώ έκοβα βόλτες στο σπίτι προσπαθώντας να καταλάβω αν γεννάω ή όχι.

Στις 3 τα ξημερώματα τηλεφώνησα στον γιατρό μου.

  • -«Γιατρέ νομίζω πως γεννάω, αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Πόνοι κάθε 10λεπτο αλλά αντέχω», ήθελα να είμαι καλυμμένη σε περίπτωση που δεν γεννάω.. μην με βγάλουν και τρελή στο μαιευτήριο!
  • -«Οκ άντεξε λίγο ακόμα και ξεκίνα για Απολλώνιο. Θα σε δουν οι μαίες και θα είμαστε σε επικοινωνία»

Σηκώθηκα λοιπόν, τακτοποίησα το σπίτι μου, έκανα το μπανάκι μου, ίσιωσα το μαλλί, έγινα κουκλίτσα και ξύπνησα τον άντρα μου. Βλέπεις νόμιζα ότι θα μείνω αψεγάδιαστη και χτενισμένη. Που να ήξερα! Ωστόσο η διαδρομή μέχρι το μαιευτήριο ήταν καταπληκτική.. Τραγουδάγαμε, γελάγαμε και όταν ερχόταν ο πόνος ο Κυριάκος γκάζωνε λες και δεν θα προλάβουμε.



05:45 π.μ: Μπαίνοντας στο νοσοκομείο (ποιο φουσκωμένη από ποτέ) ήμουν σίγουρη ότι θα με διώξουν γιατί ήμουν σίγουρη ότι αποκλείεται να γεννάω. Για αυτό δεν κατεβάσαμε ούτε τις βαλίτσες.

06:20 π.μ: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΚ. ΚΟΛΠΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ. Διαστολή 1.5, οι πόνοι ακανόνιστοι και το χέρι της μαίας εκεί κάτω έμοιαζε με μαχαίρι στα σωθικά.

10:00 π.μ: Τελικά ο γιατρός μου ανακοινώνει ότι μέχρι τις 4 το απόγευμα θα έχω γεννήσει, πρέπει να κάνουμε εισαγωγή και για να βοηθήσουμε λίγο την κατάσταση θα βάλουμε ορό για τεχνητούς πόνους και ένεση για να κοιμηθώ για να αντέξω αργότερα.


13:00 μ.μ: Με σηκώνουν και ξεκινάμε για την αίθουσα τοκετού στην οποία έπρεπε να περπατάω πάνω-κάτω σε ένα διάδρομο 5Χ2. Στην αίθουσα τοκετού περάσαμε μεγάλες στιγμές.. όχι τόσο μεγάλες όσο περνάγανε οι συγγενείς εν αναμονή έξω (και θα εξηγήσω αργότερα γιατί), αλλά μεγάλες!

Εγώ να πονάω, οι συγγενείς να κάνουν παρέλαση στο δωμάτιο (ενώ απαγορευόταν αλλά οι δικοί μου συγγενείς δεν σκαμπάζουν από τέτοια) και ο άντρας μου να ψάχνει για το που θα τοποθετήσει την κάμερα που θα κατέγραφε την μεγάλη έξοδο του γιού του. Και βασικά όταν λέω να πονάω.. εννοώ καλύτερα να υποφέρω..

Γιατί η γέννα φιλενάδα είναι ο χειρότερος και ο πιο γλυκός πόνος θα ζήσεις ποτέ στη ζωή σου. Ενώ νιώθεις ότι δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου, βρίσκεις κ’ άλλη δύναμη να περπατήσεις για να βοηθήσεις το μωρό να κατέβει, ενώ νιώθεις ότι σε διαπερνάει ρεύμα 10000βολτ εσύ βρίσκεις και άλλη δύναμη να αντέξεις.

16:00 μ.μ: Διαστολή 4. Ο γιατρός μου σπάει τα νερά μπας και κάνω διαστολή αλλά τίποτα. Οι πόνοι μετά από αυτό έγιναν ακόμη πιο δυνατοί. Τόσο δυνατοί που μου κοβόταν η ανάσα.

17:00 μ.μ: Διαστολή 5 και η προοπτική της φυσιολογικής γέννας είχε αρχίσει να απομακρύνεται, αλλά εγώ είχα μουλαρώσει. Το «ΔΕΝ ΓΕΝΝΑΩ ΜΕ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ. ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟ» σε συνδυασμό με το «ΤΙ ΤΡΑΒΑΩ ΘΕΕ ΜΟΥ» υπό τους ήχους Ελεωνόρας Ζουγανέλης ήταν οι μόνες μου κουβέντες.

Κυριολεκτικά δεν άκουγα τίποτα. Και μόνο στην σκέψη της καισαρικής πείσμωνα ακόμη περισσότερο. Κάπου εδώ άρχισε μια διαπραγμάτευση ανά μισάωρο με τον γιατρό μου, μπας και με αφήσει να προσπαθήσω για διαστολή.

19:00 μ.μ: Οι πόνοι μου είχαν φτάσει στο ζενίθ. Κυριολεκτικά ένιωθα το μωρό να βγαίνει από μέσα μου σπάζοντας όλα τα κόκκαλα της λεκάνης μου, ενώ ταυτόχρονα έπεφταν και οι παλμοί του. Σε αυτό το σημείο οι διαπραγματευτικές διαδικασίες με τον γιατρό τελείωσαν κάπως άδοξα και βίαια.

19:10 μ.μ: Στο δωμάτιο τοκετού γινόταν χαμός. Μαίες, γιατροί, ο αναισθησιολόγος και ο Κυριάκος κάπου στο βάθος να μιλάει με τον γιατρό μου. Το σενάριο του φυσιολογικού τοκετού έμοιαζε πλέον ουτοπικό. Εδώ να σας πω ότι είχα χάσει πλέον την συγκέντρωση αλλά και την υπομονή μου, πράγμα που μου στοίχισε πολύ γιατί δεν μπορούσα πλέον να διαχειριστώ τους πόνους μου.

19:15 μ.μ: Στην αγκαλιά του γιατρού μου ετοιμαζόμαστε για επισκληρίδιο ένεση (φυσιολογικού τοκετού). Αυτό σημαίνει ότι η συγκεκριμένη ένεση σε ανακουφίζει από τις ωδίνες αλλά συνεχίζεις να νιώθεις την πίεση. Μπορώ να πω πως με ηρέμησε κάπως αλλά δεν με έπιασε και εντελώς.

19:20 μ.μ: Αποφασίζετε άμεση καισαρική τομή και με ετοιμάζουν για χειρουργείο. Το πόσο μου στοίχισε που δεν θα γεννούσα φυσιολογικά δεν θα μπορέσω ποτέ να το εξηγήσω με λόγια.

19:35 μ.μ: Μπαίνουμε χειρουργείο και ξεκινάει η διαδικασία. Κάπου εδώ ξεκινάει το γελοίο κομμάτι της ιστορίας. Ο Κυριάκος να περιμένει έξω ντυμένος με χειρουργική στολή και εγώ να φωνάζω «ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ, ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ», από την εξάντληση μου να μην με έχει πιάσει η επισκληρίδιος ένεση για καισαρική τομή, να νιώθω τα πάντα και να φωνάζω ταυτόχρονα «ΠΙΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ», το οποίο φυσικά δεν έβγαινε ποτέ. Μιλάμε για τραγελαφικές στιγμές όχι αστεία!

19:40 μ.μ: Η σωτήρια παρέμβαση της αναισθησιολόγου με γλίτωσε από το να γίνω περισσότερο ρεζίλι αφού προχώρησε σε ολική αναισθησία.

19:46 μ.μ: Ήρθε στον κόσμο το μωρό μας. Με ξυπνήσανε αμέσως και με άφησαν να τον φιλήσω (δεν το θυμάμαι αλλά έτσι μου είπαν ότι έγινε). Παρ ‘όλα αυτά θυμάμαι πολύ καθαρά το πρόσωπο του Κυριάκου μου δακρυσμένο να μου λέει ευχαριστώ και πόσο μ’ αγαπάει!

Η προσπάθεια της αναισθησιολόγου όμως 6 λεπτά αργότερα απέτυχε παταγωδώς αφού μόλις με ξύπνησε συνεχίστηκε το παραλήρημα της δόλιας μάνας, η οποία ευχαριστούσε ακόμη και την καθαρίστρια του μαιευτηρίου. Ναι αυτό έκανα.

Πράξη τρίτη: Ο πελαργός μας άφησε το ποιο ωραίο δώρο

Και κάπως έτσι γίναμε οικογένεια. Βέβαια κανένας δεν με είχε προειδοποιήσει ότι:

1)Οι πόνοι της φυσιολογικής γέννας ενώ δεν αντέχονται, η γυναικεία φύση είναι με τέτοιο τρόπο πλασμένη που σε κάνει να τους αντέχεις όλους. Αν συνυπολογίσεις ότι είναι ο δεύτερος ποιο δυνατός πόνος που μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα (Ο πρώτος είναι ο πόνος του να καίγεσαι ζωντανός) αυτό το κάνει ακόμη ποιο μαγικό.

2)Οι πόνοι μου δεν θα τελείωναν στο χειρουργικό τραπέζι. Για αρκετές μέρες μετά ένιωθα πόνους γέννας αφού η μήτρα συσπάται ξανά για να πάει στη θέση της. Μόνο που εγώ είχα και το ινομύωμα να συσπάται μαζί της.

3)Ο πόνος της καισαρικής τομής για εμένα ήταν ανυπόφορος. Δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω αλλά ούτε και να αυτοεξυπηρετηθώ για τις επόμενες 6-7 ημέρες

4)Δεν θα καταφέρω να κρατήσω και να θηλάσω το μωρό μου τις πρώτες ώρες μετά την γέννηση του από τη ζαλάδα και την εξάντληση.

5)Το σενάριο αποκλειστικός θηλασμός θέλει γερά νεύρα.

6)Θα παρακαλούσα να ζούσα και άλλο τους πόνους της φυσιολογικής γέννας παρά τους μετεγχειρητικούς πόνους της καισαρικής τομής.

7)Θα παρακαλούσα να αεριστώ μπας και με αφήσουν να φάω ένα πιάτο φαί. Είχα λυσσάξει από την πείνα και τη δίψα.

8)Θα ερωτευτώ τον άντρα μου πάλι από την αρχή.

9)Θα νιώσω την καρδιά μου να χτυπάει έξω από το σώμα μου. Σε αυτό του μωρού μου.

10)Θα νιώσω τι πάει να πει ευλογία και θα εκτιμήσω την ανθρώπινη υπόσταση. Κάτι που μόνο οι μαμάδες μπορούν να βιώσουν

10 + 1) Θα καταλάβω τη μάνα μου!

Υ.Γ: Μετά από εσένα, ο γιατρός έχει τον ποιο σημαντικό και σπουδαίο ρόλο στον τοκετό σου. Πρέπει να τον εμπιστεύεσαι και αυτός να εμπιστεύεται της δυνάμεις σου. Σε ευχαριστώ γιατρέ μου που με άφησες να προσπαθήσω μέχρι το τέλος για φυσιολογικό τοκετό, έστω και αν δεν τα καταφέραμε τελικά. Δρ. Μάριε Ελευθερίου θα είσαι για πάντα κομμάτι της ποιο ευτυχισμένης μέρας της ζωής μας!

Υ.Γ2: Η ΜΑΙΑ! Αχ η μαία.. χωρίς αυτήν τα πάντα είναι αλλιώς. Δεν είναι νοσοκόμα αλλά ούτε και γιατρός. Εκείνη τη στιγμή είναι φίλη, αδελφή και συνοδοιπόρος στο πιο μαγικό ταξίδι. Νάσια σε ευχαριστώ. Χωρίς εσένα δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα να φτάσω τόσο κοντά στον φυσιολογικό τοκετό.

Υ.Γ3: Οι συγγενείς και φίλοι είναι μεγάλο κεφάλαιο κορίτσια. Αν και τάραξαν την μαιευτική πτέρυγα του Απολλώνιου Νοσοκομείου και αν και δεν είδα σχεδόν κανένα τους εκείνη τη μέρα, τους ευχαριστώ έναν-έναν ξεχωριστά για την υπομονή τους να περιμένουν τόσες ώρες την μεγάλη έξοδο του μικρού Χρήστου!

Stay tuned,

LoTsa LoVe,

Mrs Mommy


Σχόλια