Καβαλήσαμε το καλάμι;
07/03/2017

Εδώ και αρκετό καιρό σκέφτομαι αν πρέπει ή όχι να γράψω για όλα αυτά που ακούω και βλέπω καθημερινά να συμβαίνουν γύρω μας. Τελικά αποφάσισα ότι πρέπει να τα μοιραστώ μαζί σας, Μετά από αυτό βέβαια, κάποιοι θα με μισήσουν θανάσιμα. Αλλά αυτό δεν θα με εμποδίσει, στο να γράψω αυτά που νοιώθω. Δεν πρόκειται όμως ποτέ να κατονομάσω πρόσωπα. Δεν είναι ούτε στον χαρακτήρα μου ούτε στην φιλοσοφία μου και των συνεργατών μου.

Τα κάλαμια είναι είδος προς εξαφάνιση, γιατί όλο και περισσότεροι έχουν ένα στην κατοχή τους και κυκλοφορούν μ’ αυτό. Η πτώση θα είναι απότομη και η προσγείωση ανώμαλη. Το μόνο καλό για όσο καιρό το χρησιμοποιείς, είναι ότι δεν πληρώνεις τέλη κυκλοφορίας, πάρκινγκ, καύσιμα.

Πιστεύω ότι για να αναίβεις κοινωνικά και επαγγελματικά, σίγουρα δεν χρειάζεσαι καλάμι, θα πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου, τις δυνάμεις και τις γνώσεις σου κι αυτά με την σειρά τους θα σου φέρουν τα αποτελέσματα που θέλεις.

Λυπάμαι ειλικρινά που κάποιοι πατάνε επί πτωμάτων για να αναίβουν ένα σκαλί στην σκάλα της αναγνωρισημότητας και της δημοσιότητας. Τα πισώπλατα μαχαιρώματα δίνουν και παίρνουν, ενώ η "μάσκα της φιλίας" είναι κάτι που φοριέται πολύ τελευταία. Δεν μπορώ να ακούω άτομα από τον ίδιο επαγγελματικό χώρο να προσπαθούν να μειώσουν συναδέλφους τους αφήνοντας υπονοούμενα του τύπου... « ξέρεις ποια/ποιος είμαι εγώ και με βάζεις στην ίδια μοίρα με τους τάδε;» Κάτσε ρε φίλε, κι εσύ από χαμηλά ξεκίνησες. Δεν ξύπνησες μια μέρα και ήξεραν όλοι την δουλειά σου. Δεν κρίνω κανέναν, ο καθένας είναι άξιος της μοίρας του, απλά λέω την γνώμη μου.

‘Εχω βαρεθεί, να βλέπω να εκμεταλλεύονται κακοπροαίρετα, ακόμα και την ευτυχία του άλλου για να βγάλουν είδηση εκεί που δεν υπάρχει. Γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό με αγάπη; Γιατί πάντα η δυστυχία και ο πόνος είναι αυτά που ανεβάζουν τα νούμερα, αναγνωσιμότητα περιοδικών, επισκεψημότητα σε ιστοσελίδες, ακροαματικότητα, τηλεθέαση. Έχουμε γίνει έρμαιο των στατιστικών και έχουμε ξεχάσει το πιο σημαντικό.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την γεμίζουμε με κακίες.

Εγώ αυτά είχα να πω. Ο νοών νοείτο.

Τίνα Ξεκατίνοβα

Σχόλια