Πισωγυρίσματα
16/10/2018

Λίγο πριν αρχίσουν οι πρώτες ψιχάλες της βροχής, προτού μαζευτούμε από τις παραλίες στον κόζυ καναπέ μας κάνουμε ανασκόπηση του καλοκαιριού που πέρασε, αναλογιζόμαστε αν ζήσαμε ευτυχισμένες στιγμές, αν γευτήκαμε το πάθος, την ένταση, αν ξεσαλώσαμε αρκετά για να αντέξουμε έναν κρύο χειμώνα.. Και κάπου εκεί αναπολώ εσένα.. Στιγμές αδυναμίας αργά το βράδυ με ένα ποτήρι κρασί ροζέ στο χέρι, παγωμένο, να ξυπνάει τις αισθήσεις, να μην ζαλίζει τόσο, να μην με παρασέρνει ξανά στην πόρτα σου..

Αντιστάσεις μείον δύο και αναζητώ το όνομά σου στην αναζήτηση του φατσοβιβλίου. Ξανά και ξανά και ύστερα διαγράφω τις αναζητήσεις και πάλι απ΄την αρχή. Τα μάτια μου καρφωμένα σε μια φωτογραφία προφίλ γιατί δεν σε έχω φίλο πια, ούτε στη ζωή μα κι ούτε στο φατσοβιβλίο. Καλύτερα έτσι, τίποτα στα χαρτιά, μόνο χαρακιές στο μυαλό και στην ψυχή και οπτασίες μες τη νύχτα.

Ένα χρόνο μετά από την τελευταία μας μοιραία συνάντηση και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών του υποκόσμου, δακρύβρεχτα μηνύματα και τελεία και παύλα, τόλμησα να σου στείλω.. «Αχ και να ‘ρχόσουν για λίγο..», έγραψα.

Βέβαια, δεν ήρθες και πού να έρθεις άλλωστε και με ποια δικαιολογία εσύ που είπες να ξεχάσω μελλοντικές συναντήσεις αυτό λεξεί. Εντελώς αναπάντεχα λαμβάνω απάντηση δύο μέρες μετά την ίδια μεταμεσονύχτια ώρα. Η απάντηση φιλοσοφική, χρήζει λεξικού Μπαμπινιώτη και ψυχολογικής αξιολόγησης αλλά ας είναι, κάτι είναι κι’αυτό! Να δεις πώς το είπες «Αχ, πως ταξιδεύει ο νους σε άλλα μονοπάτια όταν τα μάτια κλείσουν και χάσουν την εστίασή τους».

Σε ελεύθερη μετάφραση απλού έλληνα θνητού, με σκεφτόσουν! Και από τότε, πού και πού μιλάμε με στιχάκια και φατσούλες, ανταλλάζουμε φωτογραφίες προφίλ και κρατάμε ο ένας τον άλλον σε απόσταση.

«Θέλω να σε δω», είπα.

«Μπορώ να σου στέλνω φώτο», είπες!

Αναστέναξα. Οι άμυνες σου υψωμένες σαν τα τείχη του Βερολίνου και εγώ δεν έχω σθένος πια για ακόμα ένα χτύπημα. Είναι ανώφελο είπα και έπαψα να προσπαθώ. Πρέπει να σου πω αντίο και να κλείσω αυτή την πόρτα του χαμένου θησαυρού, αφού δεν υπάρχει πια η Χώρα των Θαυμάτων.

Να δούμε για πόσο ακόμα θα σε κρατάω φυλαγμένο στην καρδιά μου, σαν ένα δάκρυ που αρνείται να κυλήσει και να φύγει. Να δούμε για πόσο θα τρέχει ο λογισμός μας σε παλιά μονοπάτια, σε παιχνιδιάρικες αναμνήσεις, μαγικές στιγμές, μοναδικά λόγια. «Τα λόγια κομμάτια, τα λόγια θα μείνουνε λόγια, άλλα λόγια μην λες».

Μόνο να ερχόσουν για λίγο και τι στον κόσμο, χωρίς παρακἀλια και υποσχέσεις, χωρίς πολλά-πολλά.

Να ‘ταν η ζωή μας σαν το θέατρο, «θα σε δω ξανά του χρόνου» και να σ’έβλεπα ξανά!

Σχόλια