Summer time
06/07/2016

Είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και είμαστε έτοιμοι να πάρουμε άδεια από την δουλειά και να κάνουμε διακοπές, να ξεκουραστούμε και να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας για το φθινόπωρο.

Φέτος λέω να στηρίξω την Ελλάδα και να επισκεφτώ την όμορφη Θεσσαλονίκη με τελικό προορισμό την Χαλκιδική. Λένε πως το δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής είναι καταπράσινο, όχι τόσο κοσμοπολίτικο και θα μπορέσω να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω μαζί με την παρέα μου.

Κάπως έτσι άρχισα να φορτώνω και να είμαι τίνγκα στα νεύρα μέχρι να φτάσω στο ξενοδοχείο.

Αεροδρόμιο ώρα 11:30 το πρωΐ, περιμένω στον έλεγχο και είμαι ο μόνος που μένω πίσω από την κίτρινη γραμμή μέχρι να έρθει η σειρά μου. Η θεία από πίσω να σπρώχνει λες και θα πάρει σισίτιο και θα τελειώσει! Ενώ η έξυπνη Ρουμάνα (χωρίς ίχνος ρατσισμού) έρχεται από την τελευταία θέση και τερματίζει μπροστά μου, με το βλέμμα την Αντζελίνας Τζολή (να ξέρα ποιος τόππουζος την άππωσε, που λέει και η γιαγιά μου). Πλησιάζω τον αστυνομικό, δείχνω την κάρτα επιβίβασης μου και την ταυτότητα, ψάχνοντας κανένα 2λεπτο στο σύστημα μου λέει ότι έχω ένταλμα. Εγώ ξαφνικά, νιώθω τα πόδια μου να χάνονται, σαν να πηγαίνω πρώτη μέρα στο σχολείο... (Παραλείω - Άννα Βίσση)... - Ορίστε; - Έχετε κάποιο πρόστιμο απλήρωτο. Περάστε στο γραφείο να το δούμε...

...Ψάξαμε το σύστημα και καταλήγουμε ότι έχω ένα πρόστιμο από το 2012 μάλλον, τότε με τις κάμερες στους δρόμους, αν θυμάστε! Μάλιστααα...2015 και τώρα εμφανίστηκε στο σύστημα, τα σχόλια δικά σας! (Να σημειώσω ότι από το 2012, έχω ταξιδέψει περίπου 12 φορές ως σήμερα.)

Για να με αφήσει να ταξιδέψω πληρώνω το πρόστιμο και συνεχίζω το ταξίδι μου.

Κατευθύνομαι μαζί με την παρέα μου στην έξοδο 45, με τόσο περπάτημα πίστευα ότι είχα φτάσει Μακένζυ!

Στο αεροπλάνο κάθισα δίπλα από κάποιο κύριο μαζί με την κυρία του, αφού δεν χωρούσαμε όλη η παρέα σε 1 σειρά. Την στιγμή που μας σέρβιραν το γεύμα, η κυρά του παίρνει την τσάντα βγάζοντας ένα χαλούμι και μία τομάτα (μετά δυσκολίας έκλεινε το στόμα μου από το σοκ) και συμπληρώνει το σάντουιτς που μας είχαν κεράσει. Το έζησα όμως και αυτό! Δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο κόλλημα με την όλη φάση, μέχρι που τα ζουμιά από την τομάτα κατέληξαν στον παντελόνι μου. Εκεί άρχισε να με ενοχλεί και να με αφορά.

Το μικρό μιας κυρίας να κλαίει και να μην λέει να σταματήσει, τόσο δυνατά που είχαν όλοι οι (περίεργοι) Κύπριοι το κεφάλι τους στραμμένο προς τα πίσω. Βγαίνοντας από την τουαλέτα, νόμιζα ότι πέρασα στο Voice. Ενώ το κλάμα του μικρού είχε ξυπνήσει την φίλη μου Μαρία που πήρε χάπι να κοιμηθεί γιατί φοβάται τα αεροπλάνα και να την ακούω να ψιθυρίζει: "που είσαι Ηρώδη;"

Το αεροσκάφος προσγειώνεται και αρχίζουν τα χειροκροτήματα λες και είμασταν πρώτο τραπέζι Πάολα. Καλά ρε παιδιά, στον ταξιτζή που σας πήγε στο ξενοδοχείο πάλι τον χειροκροτήσατε; Εννοείται ο ταξιτζής που μας είχε πάρει, έκανε φαντάρος στην Κύπρο και άκουγε μια αθλητική εκπομπή στο ραδιόφωνο. Το ίδιο και το άλλο ταξί. Μάλλον πρέπει να θεωρείται προσόν για να σε προσλάβουν για οδηγό.

Φτάσαμε επιτέλους στην Χαλκιδική, τακτοποιηθήκαμε, ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για παραλία... εκεί που ως κλασικοί Κύπριοι παίζαμε ρακέτες σε μια μαγευτική παραλία, σκοντάφτω και πέφτω στο νερό. Όταν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί, φώναζα "αποκλείεται να είναι αλήθεια". Ένα καρπούζι, μάλλον καλύτερα μια παττίχα ήταν στην άκρη του κύματος και πάγωνε. Γιατί όποια πέτρα και να σηκώσεις, θα έχει ένα από εμάς, ένα από την Κύπρο. Και είμαστε παντού, που λέει και μια διαφήμιση.

Τα ουρλιαχτά στην Κυπριακή διάλεκτο άπλωσαν σε όλη την παραλία... η μάνα να φωνάζει: "Χροστόφορε και Άντρια, όχι βαθκιά, να σας βλέπω", ο άντρας της να λέει στο γκαρσόνι: "κουμπάρεεε να είναι τσακρίν όμως..." Είναι αυτό που λέει και ο ποιητής "Η Πόλη σ'ακολουθει, η Πόλη θα είναι πάντα μέσα σου..." (Κωστής Παλαμάς)

Υ.Γ. Το αεροπλάνο ετοιμάζεται για προσγείωση στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, ο ήχος από την ανακοίνωση του πληρώματος με ξυπνά και ακούω την γραφική ατάκα "Σαν την Κύπρο δεν έσιει!"

SAVVorkAS

Σχόλια