Τις κρύες νύχτες του χειμώνα
12/12/2018

Η πιο παγωμένη νύχτα του χειμώνα απόψε! Έχω κουρνιάσει με κουβερλί στον καναπέ μου σαν σπιτόγατα στο καλάθι της και σκέφτομαι και γράφω. Δίπλα μου, ένα λουλουδένιο φλιτζάνι με καυτό τσάι κανέλλα γαρύφαλο με μέλι και μερικές σταγόνες λεμόνι. Χειμώνιασε κιόλας και όπου να ‘σαι τα λαμπιόνια θα μας « τυφλώνουν» στους δρόμους και θα ζεσταίνουν τις καρδιές των μοναχικών καβαλλάρηδων ή θα τις κάνουν να αισθάνονται ακόμα πιο μόνες;

Τα Χριστούγεννα είναι μαγικά μόνο όταν δεν σου λείπει κάτι, κάποιος, κάπου! Αυτά τα Χριστούγεννα έχουν λίγο από όλα, θαλπωρή και έρωτα και μια γλυκιά μελαγχολία. Λατρεύω τις στιγμές που χαλαρώνουμε στον καναπέ μας, με ὀ,τι δείχνει η τηλεόραση, που γελάμε και μοιραζόμαστε στιγμές. Αγαπώ όταν μου χαιδεύεις τα μαλλιά και την πλατούλα και ακόμα κι όταν έχουμε τσακωθεί για ασήμαντο λόγο, με «αφήνεις» να τρίβω τις πατούσες μου στις δικές σου μέχρι να ζεσταθώ!

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα γουστάρω να κάθομαι δίπλα στο τζάκι μαζί σου με κόκκινο κρασί, τυριά και κάστανα. Τρελαίνομαι για τις πικάντικες μακαρονάδες με μπόλικη λευκή σάλτσα και φρέσκα μανιτάρια. Κρασί, φρούτα και ξηροι καρποί και σοκολατάκια, βλέμματα και κορμιά αναμμένα κάτω από πουπουλένια μεταξωτά σκεπάσματα. Μαζί σαν χθες, μαζί στο τώρα, ίσως και αύριο..

«Πάλι μέτρησα τ’αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε»…Μια γλυκιά μελαγχολία πλανιέται σαν σύννεφο στον αέρα.. Για κάποιες από εμάς, ο καναπές είναι όλος δικός τους και για ζέσταμα έχουν μόνο κουβερλί..Στην ψυχή ένα κενό, σκέψεις μπερδεμένες σαν πολύχρωμο μαλλί για πλέξιμο. Θαλπωρή και σπίτι ή αναζωπύρωση ενός παλιού έρωτα;Τώρα που ήρθες εἰν’αργἀ για να το ζήσουμε, ακόμα κι αν μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, ο καθένας κουβαλάει το σπιτάκι του σαν τα σαλιγκάρια που σέρνονται στη βιοπἀλη. Εγὠ εδώ, εσύ εκεί, αλλού είμαστε και δυστυχώς γι’αλλού βαδίζουμε. Παράλληλοι δρόμοι που συναντιούνται κρυφά σε ένα στενό και χάνονται πάλι. Από ανάγκη θα ‘λεγα, από επιβεβαιώση του εγώ τους, κλέβοντας «λύτρα» απ’τα φιλιά για να συνεχίσουν να πορεύονται χωριστά.

Και όσο σφιχτά και αν σε αγκαλιάσω τώρα πια, πάλι θα βρει χώρο ο χρόνος και τα κύματα, να μπουν ανάμεσά μας!

Σχόλια